Bir Üniversite Kampüsünde Geliştirilen Fonksiyonel Gıdalar: PACHA Natural Collagen Nasıl Doğdu?

Fonksiyonel gıdalar son yıllarda sıkça konuÅŸuluyor. Ancak bu kavram çoÄŸu zaman yalnızca “etikete eklenen bir bileÅŸen” üzerinden ele alınıyor. Oysa gerçek anlamda fonksiyonel bir gıda; sadece ne içerdiÄŸiyle deÄŸil, nasıl geliÅŸtirildiÄŸi, hangi bilgiye dayandığı ve hangi ihtiyaca cevap verdiÄŸiyle tanımlanır.

PACHA Natural Collagen’in çıkış noktası tam olarak bu soruların kesiÅŸimindedir.

Bir ürün fikrinden önce, bir araÅŸtırma konusu

PACHA Natural Collagen bir pazarlama fikri olarak değil, akademik bir araştırma alanı olarak doğdu.

Kolajen; cilt, kemik, eklem ve baÄŸ dokularının temel yapı taÅŸlarından biridir. Buna raÄŸmen modern beslenme dünyasında uzun yıllar boyunca yalnızca takviye formunda ele alındı. Oysa kolajen, tarihsel olarak insan beslenmesinin doÄŸal bir parçasıydı. Paça, ilik ve kemik suyu gibi geleneksel kaynaklar bunun en somut örnekleridir.

Bu noktada temel soru ÅŸuydu:

Kolajen neden modern beslenmede doÄŸal baÄŸlamından koparıldı ve yalnızca “takviye” olarak konumlandı?

Bu soru, zamanla disiplinlerarası bir AR-GE sürecinin baÅŸlangıcı oldu.

Anadolu’nun kadim bilgisinden akademik araÅŸtırmaya

Paça çorbası, Anadolu mutfağında yalnızca bir yemek deÄŸildir.
Yüzyıllardır bir ÅŸifa kaynağı olarak bilinir; özellikle kemik, eklem ve doku iyileÅŸmesiyle iliÅŸkilendirilir. Bu algının temelinde, paçanın doÄŸal olarak içerdiÄŸi yoÄŸun kolajen bulunur.

Ancak bu kadim bilgi, modern gıda dünyasında büyük ölçüde arka planda kalmıştır. Kolajen konuÅŸulurken paça gibi geleneksel kaynaklar geri plana itilmiÅŸ; konu çoÄŸunlukla endüstriyel üretim yöntemlerine indirgenmiÅŸtir.

Yakın çevrede yaÅŸanan bir sakatlık süreci, bu bilgiyi yeniden gündeme getirdi. Ancak asıl soru ÅŸuydu:

Bu kadim bilginin içindeki kolajen, modern ve kontrollü bir yöntemle yeniden üretilebilir miydi?

Bu soru, mutfakla laboratuvarın aynı anda çalıştığı bir sürecin kapısını açtı.

Mutfaktan laboratuvara uzanan AR-GE süreci

Paçadan kolajen elde etmek, basit bir mutfak uygulaması deÄŸildir.
Amaç yalnızca kolajeni ortaya çıkarmak deÄŸil; en yüksek verimle, doÄŸal yapısını bozmadan ve istenmeyen bileÅŸenleri dışarıda bırakarak elde etmektir.

Bu nedenle süreç, TÜBÄ°TAK destekli bir AR-GE çalışmasına dönüÅŸtü. Geleneksel uzun süreli kaynatma yöntemleri, akademik analizlerle birlikte ele alındı. Deneme-yanılmaya deÄŸil; ölçüme, karşılaÅŸtırmaya ve tekrar edilebilirliÄŸe dayalı bir yol izlendi.

Bu çalışmalar sonucunda; paçanın etini, kemiÄŸini ve derisini birlikte ele alan, kolajeni maksimum verimle elde eden ve doÄŸal yapısını koruyan bir yöntem geliÅŸtirildi. Bu yöntem, uluslararası patentle koruma altına alındı.

Ancak bu noktada süreç tamamlanmadı. Asıl soru yeni baÅŸlıyordu.

Kolajen neden hâlâ sadece takviye olsun?

Elde edilen doğal kolajen, teknik olarak başarılıydı.
Ancak bu başarıyı anlamlı kılacak temel bir soru vardı:

Bu kolajen neden yine kapsül ya da toz formuna hapsolsun?

Gastronomi perspektifi bu noktada devreye girdi. Kolajenin insan hayatına kalıcı biçimde girebilmesi için; günlük beslenmenin bir parçası olması gerekiyordu. Yani “takviye” deÄŸil, gıda olması gerekiyordu.

Bu yaklaşım, kolajeni atıştırmalık formlarla günlük hayata entegre eden bir sürece dönüÅŸtü ve zamanla farklı yaÅŸ gruplarına hitap eden ürünlere evrildi.

Neden üniversite kampüsü?

PACHA Natural Collagen’in bir üniversite kampüsünde geliÅŸtirilmesi, tesadüfi bir tercih deÄŸildir.

Bu sürecin merkezinde; gastronomi, gıda bilimi ve mühendisliÄŸin akademik olarak birlikte ele alındığı bir ortam yer alır. Bu yaklaşım, fonksiyonel gıdaların yalnızca içerik üzerinden deÄŸil; yeme davranışı, lezzet algısı ve günlük tüketim pratikleri üzerinden deÄŸerlendirilmesini mümkün kılar.

Kolajen bu nedenle izole bir bileÅŸen olarak deÄŸil; gerçek gıdanın içinde, gerçek bir yeme deneyiminin parçası olarak ele alınmıştır.

Üniversite kampüsü; bilimsel denetim, gastronomik bilgi ve gıda mühendisliÄŸi altyapısının aynı zeminde buluÅŸtuÄŸu doÄŸal bir çalışma alanıdır.

Fonksiyonel ama lezzetten ödün vermeyen bir anlayış

SaÄŸlıklı beslenmenin lezzetsiz olmak zorunda olduÄŸu fikri, bu yaklaşımın en net karşı çıktığı kabuldür.

Gerçek gıdalarla çalışmak, aroma vericiler yerine doÄŸal hammaddeleri tercih etmek ve tarifleri gastronomik bir bakışla ele almak; bu anlayışın temelidir. Fonksiyonel deÄŸer, ancak keyifle tüketilebildiÄŸinde sürdürülebilir olur.